“เครื่องแต่งกาย” บอกรสนิยม

..........“คำพูด” บอกตัวตน

ที่กำลังพูดถึง..คือการใช้คำพูด...และกรรมวิธีการพูดของคน
ฉันมองเห็นคนหลายคนแต่งกายดี...แต่พูดคำหยาบอยู่ตลอดเวลา
คนให้ความสำคัญกับเครื่องแต่งกายมากกว่าคำพูด
เพราะคิดว่า...มันจะเป็นจุดแรกที่สร้างความประทับใจให้ผู้พบเห็น
และเป็นจุดแรกที่คนแต่งตัวไม่เหมือนชาวบ้านเป็นคนประหลาด
แต่งตัววับๆ แวมๆ ... เป็นคนเจนโลก...น่ากลัว
แต่ฉันว่า...มันเป็นสิ่งที่บ่งบอกความชอบส่วนตัวและรสนิยมมากกว่านิสัย
ฉันค่อนข้างเป็นคนเจ้าระเบียบ...แต่ฉันไม่ได้ใส่คอเต่าแขนยาว
ฉันว่า “คำพูด” ของคนมากกว่า...ที่เป็นส่วนหนึ่งบอกตัวตนคนๆ นั้น
แม้เราจะวัดไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์...
แต่ฉันว่าคนที่พูดคำสบถคำเป็นคนที่ไม่น่าคบสำหรับฉัน
แม้จะหน้าตาดี...แต่งตัวดี...แต่พูดหยาบคาย...ก็ไม่น่าเข้าใกล้
คนพูดเพราะบางคน...ใจร้ายก็มี...นั่นหมายถึงต้องทำความรู้จักกันต่อไป
แต่คนที่น่าพูดคุยด้วยในเรื่องแรกที่เจอ...
คงไม่ใช่คนที่เอาพ่อแม่และสารพัดสัตว์มาคุยกับฉันแน่…”