...เทคนิคการเรียนดี...

....เรียนให้ดี...ต่างคนต่างมีวิธีต่างกัน...
เรียนให้แย่...มีแค่วิธีเดียว...
ฉันจัดว่าเป็นคนเรียนหนังสือค่อนข้างดี
แต่จะโง่หรือการเรียนตกต่ำทันที...เมื่อไปเรียนพิเศษ
ทั้งๆ ที่ใครหลายคนเขาเรียนกัน...และถ้าไม่เรียนก็ดูจะไม่ทันคนอื่น
แต่ฉันเข้าใจธรรมชาติของตัวเอง...
เมื่อไหร่ที่เขาไปอ่านหนังสือกันที่ไหน...อย่างเช่นห้องสมุด ฟาสต์ฟู้ด
ที่นั่นฉันไม่มีวันอ่านเอาเรื่องได้..เผลอๆ ก็ไม่อ่านไปเลย
ฉันจะไม่สามารถทำสมาธิได้เลยถ้ามีคนรู้จักอยู่ข้างๆ...
ใจมันอยากจะคุยท่าเดียว
ฉันจะอ่านหนังสือ...ทำการบ้าน...ทบทวนวิชาได้ต่อเมื่ออยู่ตามลำพัง
ที่เรียนพิเศษ..เป็นสถานที่ๆ วิเศษเหมาะแก่การเม้าท์กัน พบปะสังสรรค์
ฉันเลยไม่ได้ตั้งใจเรียน...และมีเวลานั้นก็สูญเปล่าไป
ฉันเลิกเรียนพิเศษเมื่อพบความไม่สามารถของตัวเอง...
และอาเวลาที่เขาเรียนไปทบทวนบทเรียนเองที่บ้าน
ไม่ได้อยากให้ใครเป็นอย่างฉัน...เพราะธรรมชาติของใครไม่เหมือนกัน
เราจะเรียนให้เก่ง...เรามีวิธีที่แตกต่างกัน
หาเวลาเรียนในช่วงที่ตัวเองเปิดใจเต็มที่...แล้วรีบเปิดโอกาสให้มัน
แต่การจะทำให้ตัวเองเป็น “เด็กโง่”...มีวิธีเดียว
คือไม่อ่าน...ไม่เรียน..และปิดโอกาสไม่ให้ตัวเองพบเจอสิ่งดีๆ ในชีวิต

....เห็นข้อสอบเป็นเพื่อน.....ข้อสอบก็จะเป็นเพื่อนกับเรา
เวลาสอบทีไร...ปวดหัวทุกที...ขี้เกียจอ่าน..ขี้เกียจสอบ
หลายคนคงเกลียดการสอบเหมือนฉัน...
และเราก็จะพบว่า...ข้อสอบมันก็ไม่เอาราเหมือนกัน
ฉันพยายามอยู่นาน...ที่จะทำความคุ้นเคยกับมัน
มันเป็นเรื่องยากที่จะทำความรู้จักกับอะไรที่เข้าใจอยาก
กว่าจะรู้ใจกัน...มันก็ใช้เวลานาน
จะให้เดาใจกันได้ว่าเขาคิดอะไรในวันสองวันคงเป็นไปไม่ได้
ถ้าเราเปิดที่จะทำความรู้จักกับมันวันละนิดวันละหน่อย
เลือกจดจำในสิ่งที่น่าจดจำ...แล้วเมื่อเราเจอกันในวันสอบ
มันก็เหมือนเราได้นั่งคุยกับเพื่อนเก่า...ถึงเรื่องราวที่น่าจดจำ...