...ผู้ชายและความรัก...

......อย่ากลัวการจากลา
เพราะมันให้คุณค่าการเจอะเจอ
ฉันมีน้องชายที่อยู่ด้วยกันมานานนับปี
เราต่างเป็นเด็กต่างจังหวัด.........
และเป็นสองคนเดียวที่เดินทางมาอยู่เมืองหลวง
ฉันกับน้องไม่เคยแสดงความรักต่อกัน.....ไม่ได้ผูกติดกัน
ต่างคนต่างมีกิจกรรมของตัวเอง...เพียงแต่เจอกันเมื่อหัวถึงหมอน
ใครหายไปไหน...ก็มีการโทรตามบ้าง...กินข้าวด้วยกันบ้าง...หากมีโอกาส
ฉันไม่เคยลึกซึ้งถึงการอยู่ร่วมกัน...เพราะต้องบ่นกรอกหูมันทุกวัน
จนมาถึงวันที่มันต้องเดินทางกลับบ้าน...กลับอย่างถาวร..จบการศึกษา
ฉันก็ยังร่าเริง...แถมรู้สึกว่าไม่ต้องมาดูแลใคร...ไม่ต้องบ่นให้เมื่อยปาก
แต่เมื่อกลับเข้าห้อง...กลับรู้สึกประหลาด..มันโหวงๆ เหวงๆ ยังไงพิกล
ห้องโล่งอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน...ฉันไม่มีภาระต้องดูแลใคร
แล้วฉันจะบ่นให้ใครฟัง..ความอบอุ่นใจที่เคยมีมันหายไปไหนหมด
ฉันเข้าใจแล้วล่ะ..ว่าการจากลา..มันมีความหมายสำหรับฉันขนาดไหน
มันทำให้ฉันรู้ซึ้งถึงความหมายของการเจอกัน.....อยู่ร่วมกัน...เป็นพี่น้องกัน
ฉันเลยเศร้าไปหลายวัน.....แต่ฉันก็ดีใจ...ที่ทำให้ฉันรู้ว่า
ฉันรักน้องในปริมาณที่ใช้ได้เลยทีเดียว....
ฉันไม่ได้รำคาญมันอย่างที่ปากพูด
สองคนกับคนเดียว...ความโดดเดี่ยวมันต่างกันมากขนาดนี้เชียวหรือ


......คนที่เรารัก....
......มักไม่ค่อยรักเราเท่าคนที่รักเรา
เคยสงสัยว่า....ทำไมเราต้องไปรักคนที่เขาไม่รักเรา
คนที่แสนดีจะตาย...มารักเรา...เรากลับไม่รักเขา
ฉันรู้แล้วล่ะ...เพราะคนที่เรารัก...เราสร้างความรักนั้นขึ้นมาเอง
เราจะรู้สึกภูมิใจกับสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาเอง...โดยปราศจากเงื่อนไข
ทำไมพ่อกับแม่...ถึงรักเรามากกว่าที่เรารักเขา
เพราะเขารักเราขึ้นมาเอง...ตั้งแต่ก่อนที่เราจะรู้สึกรักเขาซะอีก
เรารักเขา...เพราะเขาเป็นพ่อแม่เรา..เขาดูแลเลี้ยงดูเรา
แต่เขารักเรา...ตั้งแต่เรายังไม่เป็นตัวตนด้วยซ้ำ.....

......สวยสู้เขาไม่ได้...คือของขวัญจากสวรรค์
ความสวยเป็นเรื่องของผู้หญิง...ผู้หญิงทุกคนอยากสวย
แต่ความสวยที่ยั่งยืน...มันเกิดขึ้นจากข้างใน
การสร้างความประทับใจ....
ฉันไม่เถียงหรอกว่ามันเกิดจากรูปกายภายนอก
แต่มันจะยั่งยืนเป็นรักแท้ได้..ก็ต้องพิสูจน์จากข้างใน



............“ผู้ชาย”
......ชอบ “ความท้าทาย”
ไม่ชอบ “ความง่ายดาย”
ถ้าฉันรักใครสักคน...ฉันจะยอมรับอย่างหน้าชื่นว่า “ฉันรักเขา”
โดยไม่ต้องรอให้เค้าบอก...แต่ไม่ได้หมายถึงว่า “ฉันง่าย” นะ
เพราะ “ความรัก” ของฉัน ไม่ได้หมายถึง
ยินดีทำทุกอย่างได้เพื่อเขา ให้ได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ
ความรักมันมีความละเอียดอ่อนมากกว่านั้น...ให้ไปไม่ใช่ว่าจะได้รับกลับมา
และฉันก็เรียนรู้มาว่า...สิ่งใดที่ได้มายาก...ย่อมน่าหวงแหนไว้ให้นานที่สุด
ฉันรักเขา...ฉันสามารถเก็บความรักของฉันไว้กับตัวฉันได้
และยินดีมอบให้...หากได้เห็นว่าเขามีค่าพอกับมัน...
ให้แล้วรู้สึกว่าเรามีค่าด้วย
เมื่อไร่ที่ตัวเราเองโยนความรักไปให้เขาง่ายๆ...
เขาก็โยนกลับมาให้เราได้เหมือนกัน
หากอยากให้เขารู้ว่า...เรารักเขามากแค่ไหน
นอกจากคำพูดที่ได้บอกเขาแล้ว...
คุณค่าของความรัก คือการเดินทางไกล...
กว่าจะถึงหัวใจต้องใช้เวลา...มันมีค่าตามระยะทาง
การสัมผัสทางร่างกายไม่ใช่วิธีลัด...เพราะตราบใดที่หัวใจไปอยู่ที่อื่น
จะเจอกับความเจ็บปวด...ก่อนหัวใจจะเดินทางมาถึง



............“คำสัญญา” ให้ความผูกมัด...
......แต่ “ความเข้าใจ” ให้ความผูกพัน
ทำไมคนเราชอบให้อีกคน “สัญญา”
“คำสัญญา” ไม่เคยศักดิ์สิทธิ์ในความคิดฉัน
เพราะมันเป็นแค่คำพูด ณ.เวลานั้นของคนๆ นั้นเท่านั้น
แม่เมื่อเหตุการณ์ผ่านไป...เราวัดได้จากการระทำต่างหาก
ฉันไม่รู้ว่าเราจะสัญญากันไปทำไม...เพราะสัญญาทำให้เราขาดอิสระ
บางคนใจไปไกลแล้ว...แต่ต้องผูกตัวเองไว้ที่เดิม...เพราะติดคำสัญญา
แล้วจะมีประโยชน์อะไร...การผูกมัดมันน่าอึอดอัดแค่ไหน
หากเราอยู่กันด้วยความเข้าใจกัน...
สิ่งนี้แหละที่จะทำให้เราผูกพันกัน...โดยไม่ต้องหาอะไรมาผูกติดกัน
ผิดกับคำสัญญา...ที่อาจทำให้ใครบางคน ดิ้นไม่หลุด
หรือดิ้นหลุดแล้วกลายเป็นคนผิดคำพูด...
คนที่ชอบ “สัญญา” ...ฉันว่าเขาเป็นคนขาดความมั่นใจ
จนต้องใช้คำพูด...มาช่วยตรึงความคิดนั้นไว้...ไม่ให้เปลี่ยนแปลง
แต่หากคนๆ นั้นมีความมั่นคงในหัวใจตัวเอง...
การกระทำ...จะก่อความผูกพันในหัวใจ...
โดยไม่ต้องมัดไว้ด้วย “คำสัญญา”


......ถ้าผูกตัวเองติดกับใคร
ก็จะอยู่ไม่ได้ถ้าขาดเขา
แม่สอนเสมอว่า อย่าเอาตัวเองไปผูกติดกับใคร
เพราะเกิดมาไม่ได้ติดมากับใคร...ฉันไม่มีฝาแฝด
แม่บอกว่า...คนเห็นแก่ตัวคือคนที่เกิดมาเพื่อรักคนๆ เดียว
เพราะเราจะอยู่ไม่ได้...ถ้าขาดคนๆ นั้น
มันฟังดูชีวิตมีเงื่อนไขพิกล...เราเกิดมาเพื่อรักคนๆ เดียว
แล้วเราก็ต้องตายแน่...ถ้าขาดเขาไป
ฉันไม่ยอมตายแน่...ยังมีอะไรที่ต้องทำอีกมาก
ความรักมันจะยังอยู่กับตัวฉัน...ไม่ได้ตายไปกับเขา
เมื่อความรักมาหา...ฉันไม่ได้ยกตัวเองไปให้ใคร
แค่แบ่งส่วนหนึ่งไปให้เขายืม...เหลือส่วนหนึ่งเอาไว้หายใจบ้าง
ความรักมันมีตั้งหลายรูปแบบ...และก็มีหน้าที่ต่างๆ กัน
หัวใจเรามีพื้นที่มากมายที่จะแบ่งปันให้รัก...ใครไม่เอาก็เอากลับมา
เมื่อไหร่ที่ใจอยู่กับตัว..
ก็จะพาร่างกายให้หายใจได้ไม่ต้องพึ่งถังออกซิเจน